Olympische Verdeeldheid

De Olympische Spelen zijn een misplaatste viering van verdeeldheid

Door: Joost Ommekeer

Tijdens internationale sportevenementen komen wij ogenschijnlijk samen als mensen van over onze hele wereld – om vervolgens allen vol trots ons eigen liedje te zingen en 'onze eiggen sporters' aan te moedigen en te bejubelen. Wereldburgerschap smelt als sneeuw voor de zon op de Olympische Winterspelen in Italië, waar we onszelf weer eens vol trots presenteren als inwoners van een Hokje. Van een PUZZELSTUKJE!

Al voel ook ik meer spanning wanneer het mijn landgenoten betreft en ben ook ik geïnfecteerd raakt met het virus dat nationalisme heet – en wat ons als mensheid voorgoed verdeeld houdt.

Of is dat soms de bedoeling van deze of gene? Om als wereldbevolking dom en koest te houden, waarbij we dan helaas tegenwoordig zelf zowel voor het brood als voor de Spelen moeten betalen? Waarbij een kaartje op de tribune enorm prijzig is? Dan was vroeger misschien toch inderdaad alles beter, toen werden we tenminste in de maling genomen terwijl we iets toe kregen, nu moeten we er nota bene ook nog eens zelf voor lappen (lol).

Maar we raken ook zelf verknocht aan 'ons land', naast dat we allen ook worden opgevoed en raken gesocialiseerd naar de culturele normen en waarden van een bepaald land. Nationale trots is dus ook iets menselijks en hoeft op zich niet het gevoel van mens zijn op aarde in de weg te staan. Verschillen zijn ook reëel en soms gigantisch en we spreken allemaal een andere taal.

Maar er zijn ook overeenkomsten. Mijn vrees is, dat die buiten beeld blijven aan de ene kant, terwijl ze er zó dik bovenop liggen dat we ze over het hoofd zien aan de andere kant. En we 'wrijven ons niet voldoende in' dat als we moeder aarde zouden beschouwen als ons aller vaderland, er dan nooit meer iemand afkomstig is uit het buitenland. En dan zijn we mooi van dat stomme begrip 'buitenlander' af.

We zijn gewoon allemaal mensen, punt.