Het Huh? Wauw! ManiFesto

Persoonlijk voorwoord

Wat als we uiterst serieus, voor de grap, massaal zouden beginnen aan een wereldwijd rollenspel voor een betere wereld op de achtergrond en de pestvrije samenleving op de voorgrond? Vooral gericht op de jeugd, met als slimme bijwerking dat zo ook ouders worden geprikkeld voor dit opbeurende maatschappelijke (wereld)burgerinitiatief?

Geen spel als vlucht uit de werkelijkheid. Maar als een manier om samen de werkelijkheid te betoveren, zodat fantasie en werkelijkheid door elkaar gaan lopen. Eigenlijk ook als uitdaging, test of sociaal experiment: om te zien of onze samenleving inderdaad maakbaar is wanneer we gezamenlijk 'organisch georganiseerd' de handen uit de mouwen steken als burgers zelf. Zeker nu we met het rollenspel een concreet alternatief in handen zouden hebben voor ineens heel veel problemen tegelijk. Om te beginnen in ons eigen land, want een betere wereld begint bij onszelf. En ook wij kunnen beter: beter dan elkaar pesten, buitensluiten of zelfs fysiek geweld aandoen.

Wereldvrede klinkt absurd. En dat is het ook. Toch klinkt het te mooi om niet na te jagen. Kleine en georganiseerde misdaad zal wel altijd blijven bestaan en moeten worden bestreden. Maar oorlog behoort ooit voorgoed te behoren tot het verleden. Te groot om paniekerig na te jagen, is wereldvrede te belangrijk om alleen aan politici over te laten. Van politici hoeven we volgens 'onze eigen' prof. dr. A. Heringa, de wereldvrede gek genoeg juist al helemáál niet te verwachten. Misschien vraagt het om iets anders. Iets dat begint bij burgers. Mensen zoals jij en ik. Niet aan de top, maar van onderop. Bij kleine groepen: Huh? Wauw! Pioniers, de 'Fire Starters' van de idealistische Huh? Wauw! 'Dans' Beweging. Mensen, jong en oud, van allerlei nationaliteiten, (sub)culturen en religies, die vrijwillig 'oefenen in wereldburgerschap' — niet zwaar en verheven, maar speels en altijd met een aantal korrels zout. Die al verankerd zitten in de Deadline for World Peace; die is gelukkig pas over 100.000 jaar.

Wat als we een zaadje planten. Niet voor morgen, niet voor de volgende verkiezingen, maar voor extreem lange termijn. Een initiatief dat over generaties heen kan groeien, zonder haast en hysterie. Wat als dat zaadje ooit bijdraagt aan een wereld waarin oorlog niet langer onvermijdelijk lijkt?

Wat als we dat zaadje voor wereldvrede en een pestvrije samenleving nooit planten?

Het idee dat in dit boek wordt uitgewerkt, poogt dat zaadje te zijn. In de vorm van een 24/7 (live action) rollenspel (een variant op LARP) waarin werkelijkheid en verbeelding elkaar versterken. Om zo samen te vloeien tot de Surrealiteit. Kleine speleenheden — Aarde Raden — zouden daarbij op scholen, op naschoolse opvanglocaties en in buurtcentra, lokaal samenkomen om te onderzoeken, creëren, praten, luisteren en verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen omgeving. Want de wereld begint niet "ergens anders". De wereld is hier.

Dit voorstel pretendeert geen heilige missie te zijn. Het is een ontwerp. Een uitnodiging om samen op voort te borduren. Ik zie mezelf als architect: iemand die structuur voorstelt, maar het bouwwerk nooit alleen kan of hoeft neer te zetten. Ik hoef niet alles op te lossen, te weten, te beslissen of te bepalen. Sorry als je dat van mij had verwacht als messias-denker — ik snap dat je dan vast even flink zult balen ;)

Lees dit liefst met een lichte glimlach en een open blik. En neem het serieus dus niet al te serieus.
Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat wereldvrede alleen realistisch is wanneer we het najagen terwijl we er de draak mee steken. Dus laten we wereldvrede vooral geen seconde serieus nemen, terwijl we ons er wel ontspannen hardnekkig voor inzetten. En dan moet jij eens opletten!   

Inleiding

Het leven lijkt een bipolair gegeven: dag en nacht, warm en koud, wit en zwart, plus en min – alles zit daar tussenin. Aan de ene kant gaat veel goed, aan de andere kant gaat er (nog) veel fout. Vaak bepaalt onze focus wat we zien: wie optimistisch is, ziet eerder bevestiging voor het goede; wie pessimistisch is, ziet eerder drama en ellende. Dit heet de 'self fulfilling prophecy'; de zichzelf waarmakende belofte.

Wat als datzelfde geldt voor wereldvrede? Wat als niemand er nog in durft te geloven? Dan gebeurt het inderdaad nooit. Ik geloof er wél in. Niet alleen omdat ik net als op mijn elfde nog steeds geloof dat er een wereldwijd project nodig is als verbindende groepsactiviteit als mensheid waar ik, na 24 jaar lang worstelen, nu de basis van presenteer. Ook door mijn messias-complex. Een fijnzinnige bijwerking van mijn bipolaire 'stoorzender'. Maar... stel je voor dat we allemaal durfden te geloven dat wereldvrede, uiteraard niet morgen, maar over 100.000 jaar, haalbaar kan zijn. En stel je voor dat wij als volwassenen onze kinderen het gevoel en de ervaring geven dat zij daarin samen (!) zelfs een belangrijke voortrekkersrol kunnen spelen? Wat als we dat organisch stroomlijnen via collectieve zelforganisatie? Wat als wij nu generaties op gaan voeden en ondersteunen en hen de juiste 'tools' en inzichten zouden meegeven? Waarbij we putten uit alle waardevolle informatie die we hebben verzameld als mensheid? Dus uit alle religieuze bronnen, naast wetenschap, cultuur en spreekwoorden en gezegden... Wat als we de jeugd betrekken in een speels, semi gefantaseerd initiatief dat draait om wereldburgerschap? Dat mogelijk als het butterfly effect, op lange termijn, zelfs ver buiten onze eigen kikkerlandsgrenzen, grootse positieve effecten zou kunnen hebben? Om maar te zwijgen wat een opluchting een sfeerverhoging in onze eigen samenleving zou betekenen.

Wat als we daar allemaal niet aan beginnen? Dan blijft het bij waar wij gelukkig wél weer zó goed in zijn dat je er bijna Olympisch Goud voor zou uitreiken: jammeren, klagen en zeiken!

De mensheid heeft enorme mogelijkheden, maar onze sociale volwassenheid loopt achter op onze technologie. Conflicten, nationale belangen en onverwerkte rivaliteiten maken dat echte wereldvrede nog steeds een verre horizon lijkt. Zelfs in relatief vreedzame samenlevingen bestaan problemen: pestgedrag, sociale ongelijkheid en kleine conflicten vormen een dagelijkse uitdaging. Een project voor een betere wereld kan daarom heel goed al meteen lokaal en concreet starten, gericht op het bestrijden van pesten in eigen land. Want waar gepest wordt, is geen ware vrede.

We willen en mogen allemaal zo gelukkig mogelijk zijn of worden. Ellende in de wereld 'gedogen' we gedoseerd door het nieuws te volgen en dat is ook begrijpelijk. Maar vanuit de pedagogische en psychologische wetenschap, valt te betogen dat wij als 8 miljard individuele mensen, eigenlijk de gezamenlijke uitdaging, taak of zelfs opdracht hebben, om ons nog verder te ontwikkelen als soort. Richting wereldvrede als eindstation. Waarbij we dán pas mogen zeggen dat we 'volwassen' zijn als mensheid. Nu dus nog niet en dat valt wetenschappelijk te onderbouwen. Zo ben ik het dus niet, die nu kom vertellen 'waar het heen moet met ons als mensheid'; ik kom met een betoog, waarbij volgens mij de wetenschap zegt waar het heen moet met ons als mensheid – en waarom. Dit gebeurt onder meer via een 'holistische vertaalslag' van het begrip sociale competenties, waarmee ik in aanraking kwam tijdens mijn afstudeerscriptie pedagogiek aan de Universiteit van Leiden (ik ben na een mislukt manifest om de wetenschap te veranderen, uiteindelijk afgestudeerd in 2004).

Hoewel we natuurlijk nog altijd groeiende zijn, als mensheid zowel als Nederlandse samenleving, lijkt het decor waartegen al het nationale en wereldnieuws zich afspeelt, erop te wijzen dat 'we er zijn' als mensheid. Terwijl het nog geen wereldvrede is. Waarbij het er dus alle schijn van heeft, dat iedereen het allemaal wel best vindt zoals alles nu is. Ook omdat we machteloos zijn. Maar dat komt natuurlijk omdat we geen alternatief in handen hebben. Nog niet. En het mooie is: het gaat helemaal niet om het einddoel van wereldvrede; het gaat om de weg ernaartoe. Samen een traject inslaan richting wereldvrede – dat is al waardevol. En juist omdat het ideaal absurd lijkt, is het des te belangrijker dat we het speels en met plezier doen: het leven is een feestje, en de slingers hangen we samen op. Als antwoord op onze gezamenlijke ontwikkelingsopdracht als wereldburgers.Huh? Wauw! als 'samenlevingsspel'

Hier komt Huh? Wauw! in beeld. Het is een 24/7 live action rollenspel, een variant op LARP, dat speelsheid en leren combineert. Kleine speleenheden, de Aarderaden, zouden kunnen ontstaan op scholen, BSO's en in buurthuizen om lokaal samen te komen om de sfeer te verhogen. Op hun eigen locatie en in hun eigen directe leefomgeving. Een Aarde Raad is daarbij op te zetten naar het voorbeeld van de Centrale Aarde Raad Huh? Wauw! Maar uiteindelijk kan iedereen dus meedoen, op eigen tempo en naar eigen mogelijkheden. Je kunt namelijk ook gewoon meedraaien als 'basisspeler': je maakt dan bijvoorbeeld hooguit soms mondeling reclame voor Huh? Wauw! De volgende stap is Aarderaadsvrijwilliger worden en dan dus Aarderaadslid worden. Bedrijven kunnen meedoen als Huh? Wauw! supporters en bijvoorbeeld Huh? Wauw! Flyers aan hun klanten aanbieden. En het balletje zou nog gekker kunnen gaan rollen, wanneer vriendengroepen zich als Aarderaden zouden aanmelden bij buurtcentra, om hun kosten te kunnen verhalen op de gemeente...

De Centrale Aarde Raad Huh? Wauw! als voorbeeldraad
De Centrale Aarde Raad Huh? Wauw! is momenteel een kleine fantasie organisatie die bestaat uit bevriende Centrale Aarderaadsleden die mij helpen met het realiseren van mijn idee voor ons: Big Ben (schrijver), Stefan (tekenaar), Christopher (muzikant) en Wilson van Pels (filosoof). Toch is dit ook voor het eerst dat ik aan hen echt hoop te kunnen laten zien wat ik nou toch al die tijd allemaal zie aan mogelijkheden voor met name Nederland en mijn eigen sociale kring. De Centrale Aarde Raad in Leiden, zou namelijk als voorbeeldorganisatie kunnen dienen voor kleine Aarde Raden in het hele land. Deze kleine clubjes enthousiaste Aarderaadsleden richten zich van onderop, in hun eigen leefomgeving, via tal van Huh? Wauw!-activiteiten, op het verbeteren van de sfeer en het bouwen van bruggen tussen mensen uit alle culturen. Aarde Raden hebben een hoofdkantoor, een onderzoeksafdeling, kunstafdeling, sportafdeling, een afdeling praten en luisteren, een yoga / meditatie afdeling en een communicatie / Huh? Wauw! Propaganda afdeling.

In dit Manifesto probeer ik om te beginnen aan te geven hoe een Aarde Raad zou kunnen worden opgezet, wat in de toekomst nog uitgebreider zal gaan gebeuren op internet. Daarbij leveren wij als Centrale Raad in de toekomst ook veel 'open source content' aan via onze websites www.aarderaad.nl en via www.huhwauw.nl. Inhoud zoals afbeeldingen, liedjes met songteksten of speeches, die door iedereen gratis gebruikt mogen worden die zelf een Aarde Raad wil opstarten. Reclame maken voor Huh? Wauw! is ook een van onze taken als Centrale Aarde Raad. Liefst door beroemde Nederlanders te bereiken. Zo heeft de Olympisch Kampioene Antoinette Rijp-De Jong, die zelf gepest is, een stichting tegen pesten opgericht. Het lijkt een gouden kans om haar te vragen mettertijd reclame te maken voor het Huh? Wauw! Project als landelijk anti-pest project met mondiale allure en een dikke vette knipoog. en voor onze websites, met daarop ook dit document ;)

Dit is het startpunt van een mogelijke gezamenlijke reis. Een uitnodiging om te spelen, te leren en misschien een zaadje te planten dat over generaties kan groeien. Misschien leidt het ooit tot een wereld waarin eerst pestgedrag en later zelfs oorlog, echt voorgoed tot het verleden behoort. Misschien niet, want dat klinkt natuurlijk gestoord. Maar niets doen garandeert dat het zaadje nooit groeit. En niets doen, daar kan ik om te beginnen al ruim 24 jaar niet mee leven ;)